.

سکوت خیلی برام زیباست چون عشقم با سکوت آغاز شد. او را به سمت تخصص خودم هدایت کردم. نیازش در تخصصم نهفته بود و همین باعث تعامل بیشتر و در نهایت شناخت غیر مستقیممان! در این کسب آگاهی و شناخت کم کم جوانه عشق است که شکل می گیرد.

خدا نکند زیبایی ظاهرمان (قد،صورت،...)باعث کور شدنمان شود. چون در این صورت نمی توانیم سیرت مان را بشناسیم. (درست و غلطش رو نمی دونم ولی میگن همه از زندگی با ظاهر خسته میشن پس ما درمرحله اولمان نیاز به سیرت خوب داریم.)

(یه دوستی می گفت: چاره ای نیست  برای ارتباط با دخترا باید دروغ بگی. بهش گفتم: دروغ یعنی چه؟ گفت: قلب واقعیت. یعنی درست کردن تصاویر موهوم از خود. بهش گفتم : این اجحاف نیست؟بهم گفت: نمی تونی عاشق بشی. به همین سادگی! )

بعد از سکوت،تخصص و نیازمان یک قدم ما رو به هم نزدیکتر کرد، بهتر بگویم نیازم و نیازش باعث تداوم ارتباط مان شد.

چقدر بد است که خود را کوچک کنی! (تجربه به من ثابت کرده است هر کجا که خود را کوچک نکرده ام به فراتر از خواسته هایم رسیده ام). می دانم وقتی خود را کوچک می کنم (نه بچه) شاید او با خودش فکر کند که فلانی حتماً مشکلی دارد که این قدر خود را کوچک می کند. حق دارد بهش می گم: تنها مشکل من این است که نمی توانم دروغ بگویم. پس به قول دوستم نمی تونم عاشق بشم به همین سادگی!

 

                                                               

نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم مهر 1386ساعت 13:10 توسط مصطفی| |

                                                               

  

.

 یه لحظه! یه لحظه ناب! شاید با نگاه کردن به یه عکس آغاز بشه،یا یه آیه، یه تردید،یه موسیقی،یه جمله، و یا حتی به کلمه .

خدا آدم منتقد رو دوست داره، خدا آدمی رو که به راحتی چیزی رو نمی پذیره خیلی دوست داره،چون برای انتقاد مجبور می شیم که فکر کنیم، مجبور می شیم که شک کنیم،مجبور می شیم به دلمون گوش کنیم. بیشترین نقدهارو متوجه خودمون کنیم، ضعفهامون رو بشناسیم و بدونیم که ضعفهامون یه خلاء که باید پُرش کنیم نه برامون پُر کنن،اونهارو باید با اهداف مثبت و مشخص و واضح پر کنیم،گاهی ترمیم فقط یه ضعف آنچنان نیرویی به ما میده که به لحظه ناب! می رسیم،جمله زیبایی از رهبر معنوی "هند" گاندی یادم اومد که اون رو برای یکی از عزیزانم فرستاده بودم "اگر بتونیم شهوت کردار، شهوت گفتار و شهوت پندار رو به حد تعادل برسونیم به نیروی بیکران! می رسیم". نیروی بیکران! ما در سایه این نیرو می تونیم شاد باشیم ،می تونیم خودمون باشیم،می تونیم به خودمون و به همسایه هامون محبت کنیم. می تونیم با صدای آروم به خودمون بگیم ما هم صدای گربه کوچولوی حیاط مون رو که برای نان! نه برای نام اومده بشنویم. به خودمون بگیم که آرزوی صداقت دیگه رو دلمون نمی مونه و می تونیم سیاهی رو از تو خونمون(وبلاگمون)برداریم و به جاش یه عکس زیبا از صبح و صلح و صفا و صمیمیت بگذاریم، و گله ای رو که داریم به معنای واقعی کلمه برای نشون دادن احسن باشه و باعث بشه بیدار و آگاه برامون کف بزنن و صداشون نه کلمه شون تو این دهکده جهانی مک لوهان بپیچه!

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم مهر 1386ساعت 8:56 توسط مصطفی| |

                       

                      

                      

                      

                       

                      

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم مهر 1386ساعت 12:20 توسط مصطفی| |

                                            

.

مجبورم خودم رو بچه کنم. چون بچه نمی تونه دروغ بگه. دل ساده فقط مال بچه هاست مال قصه هاست. مال قصه های رنگ و وا رنگی که بزرگترها برامون نوشتن. بزرگترهایی که هم نورن هم تاریکی که سعی کردن نور رو به ما نشون بدن.این رو گفتم که بدونیم هم نور قدرت داره هم تاریکی. براتون آرزوی بی نهایت نور دارم. بدون خواستن و دعا نمی تونیم از تاریکی گذر کنیم.

 

نوشته شده در چهارشنبه هجدهم مهر 1386ساعت 11:19 توسط مصطفی| |

نوشته شده در دوشنبه شانزدهم مهر 1386ساعت 15:45 توسط مصطفی| |

                                                                    

این موجودی که بهش میگن انسان! واقعاْ این سان یا اون سان."خیر" رو دنبال میکنه یا "شر" رو. پیر باباس یا الیاس (فیلم اغما) . شر هم باید باشه یا نه؟! انسان بدون "خیر" و "شر" معنا داره یا نه؟! آدمها وقتی با شیطان هم داستان میشن که تو اغما باشن یا نه؟!حسابی اگه فکر کنیم هم این لازمه هم اون؟! یکی بدون دیگری معنای خارجی ندارن. اگه بگیم "شر" اصلاْ وجود نداره بخاطر مفهوم"خیر" هم که شده اون رو ساختیم. اون الان داره با ما بازی میکنه آره با ما داره بازی میکنه. انواع چرندیات رو تحویل دنیا میدیم بعد می گیم شجاعیم. فراموش نکنیم که الیاس یه نماده یه نشانس همین و بس.انسان در برخوردبا این نور و ظلمتِ که به سمت کمال میره. به سمت خدا میره این درست تره. 

نوشته شده در یکشنبه پانزدهم مهر 1386ساعت 12:34 توسط مصطفی| |

                                                                                  

 

 امروز خیلی خسته داشتم طی طریق می کردم اون هم توی خیابون اصلی شهر. دیدم یه بچه ی ۶ ساله بساط کسب و کار رو پهن کرده و داره گدایی می کنه چرا بساط کسب و کار چون اون چه میدونه فقر یعنی چه؟ اون فقط به گمانم باید بلد باشه فقط بخوره و بخوابه و بازی کنه. پس کی این رو مجبور کرده مامان یا بابا یا جامعه؟! من فکر می کنم جامعه!چرا چون سیر کردن این بچه ها خرجش از طرح مبارزه با ارازل و اوباش و مبارزه با بد حجابی کمتره؟! شما چی فکر می کنید؟

                                                                         

این پست رو هم ببینید خالی از لطف نیست خودتون قضاوت کنید.

 

نوشته شده در شنبه چهاردهم مهر 1386ساعت 10:15 توسط مصطفی| |

 

                                               

.

حکایت ما شده حکایت اون مردی که اسارت رو دوست نداشت ولی تو روز همچین بگی نگی رنگ آزادی رو هم نمی دید. آزادی براش شده بود فقط یه گفتمان تلخ که هی تو روز بدون مقدمه همه جا اون رو تکرار می کرد. حرف زدن هم همه می دونن مال آدم بی عمله. اگه بخوام از این اسارت در آم چکار کنم بهتره؟! اگه ممکنه توصیه ها تون رنگ "باید" نداشته باشه.

 

نوشته شده در یکشنبه هشتم مهر 1386ساعت 14:22 توسط مصطفی| |